Dune: War for Arrakis (edycja angielska)

CMON zdecydowanie w tym roku ma mocny start. Obok moim zdaniem bardzo udanego "Cyberpunka: Gangs of Night City" wydał powyższą Diunę, która pomimo mniejszych problemów jest godnym przedstawicielem swojego gatunku. Co ciekawe obie wspomniane gry to de facto unowocześnione, lekko zmienione i poprawione wersje starszych hitów z dorobku Cool Mini or Not. W przypadku "Wojny o Arrakis" oryginałem jest kultowa "Wojna o Pierścień". Otrzymujemy zatem podobne mechaniki, kilka udanych, nowych rozwiązań a całość posypana bardzo klimatyczną przyprawą - na prawdę udana aktualizacja. Osoby, które natomiast nie grały w "Wojnę o Pierścień" - wraz z tym tytułem otrzymają epicką strategię w której mocno asymetryczne strony konfliktu (w tym przypadku dwa domy znane z książek oraz filmowej ekranizacji - Harkonneni oraz Atreides) walczą o wpływy i potęgę na planecie Arrakis. Planecie najważniejszej w całym znanym wszechświecie, bo przecież stanowi jedyne źródło potężnego surowca - przyprawy. W samą grę można zagrać zarówno w dwóch, jak i w czterech graczy (wtedy każda strona konfliktu dzieli się na wspomniane domy oraz ich sojuszników) i muszę przyznać, że rozgrywka w maksymalnej grupie to niesamowite doświadczenie. Sojusze, zdrady, w tajemnicy przekazywane rozkazy (specjalne żetony używane przez współgraczy pozwalają nawet na różnego rodzaju komunikacje pomiędzy nimi), skoordynowane ataki, próby przejęcia regionu - nawet jeśli ktoś nie grał w "Wojnę o pierścień", ale czytał książki, oglądał filmy autorstwa Lynch'a, czy Villeneuve'a łatwo się domyśli jaki charakter i cel ma "Diuna: Wojna o Arrakis". Na podsumowanie pozwolę sobie jeszcze ocenić samo wykonanie gry. Jest one typowe dla CMON'a, czyli bardzo dobre, choć nie bez potknięć. Plansza, która tak na prawdę składa się z dwóch składanych elementów - moim zdaniem zdecydowanie za duża. Absolutnie rozumiem do czego służy plansza w strategiach (musi być czytelna i zapewniać odpowiednią ilość miejsca dla jednostek) tak po kilku rozgrywkach stwierdzam, że tutaj trochę przesadzono. Planszetki graczy, w tej cenie, zdecydowanie wydrukowane na zbyt cienkim papierze. Graficznie są bardzo dobre, ale powinny być na tekturowych, grubszych materiałach. Karty oraz ich jakość, szata graficzna - na prawdę bardzo dobra. Mają trochę plastikowy charakter ale to bardzo dobrze. Powinny długo wytrzymać nawet bez koszulek. I oczywiście figurki. Jest ich bardzo dużo. Są więc dosyć małe, pomijając czerwie, ale prezentują spory detal a na stolę wyglądają godnie i klimatycznie. Co warto nadmienić modele wspomnianych figurek korzystają z zaznaczonej na pudełku licencji wytwórni LEGENDARY, która jest współtwórcą najnowszej, filmowej wersji "Diuny". Miniaturki są zatem podobne do tych które możemy zobaczyć w ekranowej wizji Denis Villeneuve'a, co mnie osobiście bardzo cieszy bo design Ornithopter'ów to na prawdę świetnych projekt. Równocześnie grafiki na kartach, a zwłaszcza na kartach postaci bardzo umownie przypominają wizerunek aktorów wcielających się w książkowych bohaterów. Leto Atreides nie wygląda jak Timothée Chalamet'a, Lady Jessica Atreides nie przypomina Rebecc'i Ferguson, itd. To oczywiście kwestia gustu, wynika to z faktu, że wizerunek aktorów jest w rękach grupy Warner Bros./ HBO, a nie LEGENDARY, i mi taka sytuacja w ogóle nie przeszkadza. Podsumowując - dla fanów "Wojny o Pierścień", lub po prostu fanów świata "Diuny" pozycja myślę obowiązkowa. Śmiem nawet zaryzykować stwierdzaniem, i narazić się wielu osobom, że jest to lepszy tytuł niż "Diuna: Imperium". Epicka, złożona, bardzo klimatyczna i lojalna wobec materiału źródłowego. Dodatkowo nawet w cztery osoby trwa maksymalnie 3h, zatem można prowadzić rozgrywki w tygodniu rozpoczynając wczesnymi godzinami wieczornymi, a nie tylko w luźniejsze weekendy. Ocena 85/100