Korona Starego Króla

Niektórzy mówią, że umarł spokojnie we śnie, otoczony miłością tak doradców, jak i poddanych, i że „pożegnano go z godnością po latach pomyślnego panowania”. Inni twierdzą, że ten tyran, król-wygnaniec, słaby i wyczerpany, tuła się teraz po targanych wichrem wrzosowiskach „samotny i o szalonym spojrzeniu”. Jeszcze gdzie indziej szepcze się o tajemnych schadzkach przy świetle księżyca, o najbliższych doradcach i członkach rodziny władcy powtarzających słowo „królobójstwo”.

Słyszy się też pogłoski, że król wsiadł na pokład jednego z „okrętów smaganych falami i morską pianą”, by nakreślić atramentem mapy złotych imperiów, ukrytych pośród przepastnego błękitu morza. Bez względu na to, jak jest naprawdę, obecnie tron stoi pusty i nikt nie zdecydował się sięgnąć
po koronę królestwa od zbyt wielu już lat.

I tak wieści szerzą się po tych starożytnych ziemiach. Pędzą wzdłuż dzikich wybrzeży i wędrują pod wysokim sklepieniem wiązów. Przekradają się zboczami gór śpiącymi pod gałęźmi sosen, przemierzając samotne trakty niknące wśród świerków, jesionów i starych kości. Kroczą przez zapadnięte miasteczka i niezmierzone metropolie, gdzie na powrót ożywają dawne waśnie i gdzie słychać nowe głosy nawołujące do buntu. Przemykają wśród zapomnianych kamiennych posągów, które widzą i pamiętają wszystko – palimpsesty tych, którzy wzrośli w potęgę i upadli całe wieki temu.