Sobek: 2 Players (edycja angielska)

Sobek dla 2 graczy rozwiązuje absolutnie wszystkie problemy swojego starszego, wieloosobowego ojczulka i stanowi Magnum Opus współpracy B. Cathali i S. Pauchona. Nie zbieramy już zasobów (zboże, bydło, marmur, heban i kość słoniowa) z liniowej wystawki (jednowymiarowej), a z kafelków rozłożonych na dwuwymiarowej 6x6 tablicy. Wędrujemy uroczym pionkiem o kształcie krzyża ankh po planszy, ustawiając go tak, jak wskazuje kierunek na dobranym kafelku. Sąsiadujące kafelki bierzemy bez konsekwencji, każdy dalszy oznacza, że dobierzemy do korupcji kafelki pominięte. Zbieramy je, by później je sprzedać (w zestawach min. 3 sztuk), otrzymując punkty (liczba żetonów x liczba symboli skarabeuszy w zestawie). Świetny myk nr 1: Zestawy tego samego typu łączą się, więc jeśli na początku gry zagrałem 3 zboża, a na koniec jeszcze 4, to w zestawie mam łącznie 7. Ale po co sprzedawać, marnując ruch (który mógłbym wykorzystać na zbieranie więcej, więcej, więcej)? Więc są emocje, bo chcę powiększać zestawy, które już mam. Świetny myk nr 2: Ano dlatego, że sprzedaż 5 pierwszych zestawów wiąże się z dobraniem żetonu pirogi dającego często świetne dodatkowe możliwości. Czyli mamy marchewkę zachęcającą do szybszej sprzedaży i niebunkrowania zasobów. Przy czym na początku żetonu piróg są zasłonięte, więc jest element ekscytacji – co fajnego mamy w danym rozdaniu (nie wszystkie rzeczone żetony wchodzą do gry). Czy jest kij? Świetny myk nr 3: Są żetony z zasobami (li tylko) i takie z… postaciami (zaskoczenie!) mającymi specjalne zdolności (ale nadal można używać ich jako zasobów w zestawach, uf). Dwie z nich działają dość niemiło na przeciwnika. Zmuszają go do odrzucenia kafelków z ręki do 6. Czy nie warto więc bunkrować nic na ręce? Warto, ale pod warunkiem, że wiemy, że te 2 kafelki zeszły już z planszy (a może oba mamy my). A może warto, bo wiemy, że przeciwnik nie ma jeszcze żadnej postaci na ręce (wiemy ile i jakie rewersy kafelków ma przeciwnik – tu pojawia się drobna wada gry – serio bardzo przydałby się stojaczek na kafelki dla każdego). Kiedy więc mamy odłożone mnóstwo kafelków i przeciwnik dobiera postać (sami mu pewnie taką opcję podstawiliśmy pod nos!), to… znowu emocje, żeby szybko zrzucić jak najwięcej kafelków z ręki! Świetny myk nr 4: Korupcja! Ciągle wisi nad nami jej konsekwencja. Na koniec gry gracz z mniejszą(!) liczbą żetonów w korupcji dostaje żetony debenów (po prostu punktów zwycięstwa, o wartościach od 3 do 9): 1 za posiadanie mniejszej ich liczby i 1 za każde 3 żetony mniej, niż przeciwnik (więc jeśli mam tylko 2 mniej, to dostaję ledwo jeden żeton). Niby nic – nie cofamy się w punktacji jak protoplaście, a tylko przeciwnik dostaje punkty. I możemy oszacować jak dużo – można policzyć średnią wartość żetonu itd. Korupcji można też pozbyć się za pomocą 2 z żetonów postaci (ale pozbywamy się żetonów jednego rodzaju, np. cały marmur wylatuje z korupcji). Możemy też korupcję wrzucić na rękę za pomocą jednego z żetonów pirogi – mumifikacji. Świetny myk nr 5: Gracz może, prowadząc odpowiednio pionek ankh, doprowadzić do szybszego końca gry! To bardzo kniziowy sposób – gracze swoimi decyzjami wpływają na to, kiedy skończy się partia (vide Samuraj, ale też Jaipur Pauchona przecież). Przeciwnik zbiera dużo zboża, ale ma mało skarabeuszy? A ja poszedłem w towary trudniej dostępne, ale już nastukałem punktów (+ może żetonami debenów, które można też zdobywać podczas gry)? Spoko, wprowadzę pionek tak, że więcej kafelków (zwłaszcza tych ze zbożoskarabeuszami – sic!) nikt nie dobierze i… łup. Gra się skończy niedługo, być może wygram 30:15 (długie partie potrafią kończyć się z około 90 punktami u zwycięzcy). Świetny myk nr 6: Kierunek ruchu pionka ankh jest wskazywany przez żeton na którym wylądowaliśmy. Tworzy to wspaniałą, dwuwymiarową łamigłówkę, w której chcemy wpędzić przeciwnika na żetony nieprzydatne dla niego, albo właśnie podstawiamy mu pod nos te, na które ma chrapkę, tylko po to, żeby postawił pionek na żetonie wskazującym nasz upragniony towar. Samo to mogłoby stanowić udaną grę. Zresztą – Cathala eksperymentował z tym systemem już wcześniej (Insert jest tylko tym i o tym – kafelki, kierunki i gotuje mój mózg całkiem elegancko; niczym innym przecież też nie jest Pięć Klanów i Longhorn, jak zabawą na kwadratowej planszy i dostosowywaniu swoich ruchów tak, żeby dać jak najmniej przeciwnikowi i jak najwięcej sobie). Świetny myk nr 7: Gracz ma zasadniczo tylko 2 opcje – wyłożyć zestaw żetonów, albo dobrać kafelek. No dobra, może też wyłożyć/zagrać żeton postaci i wykonać jej akcję, ale nadal to tylko – dobierz żeton na rękę albo pozbądź się żetonu/ów z ręki (jak w klasycznej karciance). To ograniczenie zastosowano z powodzeniem w Jaipurze (Pauchon) i 7 Cudach Pojedynku (Cathala, specjalnie jest w myku nr 7). Świetne, można przeciwnika przeczekać, można przeć do przodu zbierając co się da. Zdecydowanie, absolutnie polecam, top topów jeśli chodzi o dwuosobowe gry pojedynkowe.