The Great Hunger: Ireland's Tragedy in the 19th Century

The Great Hunger rozpoczyna się jako gra symulująca okres dobrobytu w Irlandii na początku XIX wieku, gdy populacja kraju gwałtownie rosła — przede wszystkim dzięki ziemniakom. Ta nowa uprawa okazała się prawdziwym błogosławieństwem, pozwalając wyżywić całą rodzinę nawet na niewielkim, kamienistym skrawku ziemi. Z czasem mieszkańcy Irlandii stali się jednak zależni od tych niezwykle wydajnych bulw. W 1845 roku pojawiła się zaraza ziemniaczana, która doszczętnie zniszczyła plony.

Uzależnienie od jednej odmiany ziemniaka oraz uprawa na słabych, marginalnych glebach sprzyjały rozprzestrzenianiu się choroby. Wkrótce głód i epidemie ogarnęły całą wyspę. Brytyjska polityka gospodarcza zniechęcała do szeroko zakrojonej pomocy, obawiając się załamania cen produktów rolnych oraz powstania społeczeństwa zależnego od publicznego wsparcia. Pomoc jednak napływała — często z nieoczekiwanych źródeł. Część ludzi znajdowała zatrudnienie w nowych gałęziach przemysłu lub na rozrastających się angielskich majątkach. Miliony emigrowały, wykupując miejsca na niebezpiecznych „statkach trumnach”, najczęściej zmierzających do Ameryki.

Klęska głodu stała się jednym z najważniejszych momentów w historii Irlandii, a także Stanów Zjednoczonych i wielu innych krajów. Dziś Irlandczycy pamiętają ją jako An Gorta Mór — Wielki Głód.

Gracze reprezentują rodziny dzierżawców oraz wędrownych robotników rolnych. Początkowo ich społeczności będą się rozwijać — korzystając z wydarzeń znajdujących się w górnej części kart, gracze dodają na mapę kolejne znaczniki populacji. Gdy jednak pojawi się zaraza, zaczynają wykorzystywać wydarzenia z dolnej części kart: zdobywają pomoc lub zatrudnienie dla swoich ludzi, próbują dostać się na statek emigracyjny albo odzwierciedlają rozprzestrzenianie się chorób i ekspansję angielskich majątków.

Gra kończy się w momencie dobrania karty „Zaraza ustępuje”. Zwycięża gracz, który posiada największą populację.